22-07-10

I promise to try...

Hela mijn meisje...

Ik mis je... eens standaard cliché zinneke, maar damn it... het omvat het duidelijkst wat ik voel. Ik mis je, ik mis je, ik mis je... voor altijd en voor altijd is veel te lang, voor altijd is nooit meer... je nooit meer zien, horen, voelen, ruiken, ... het is ondraaglijk...

Soms lukt het wel hoor meid. Ik heb voor het eerst sinds lang terug het gevoel mijn leven in eigen handen te hebben en daar ben ik jou dankbaar voor.  Jij hebt er voor gezorgd dat ik kan genieten van de eenvoudige dingen... Jij hebt er voor gezorgd dat ik terug meer aan mezelf denk... Jij hebt er voor gezorgd dat ik weet wat telt in het leven... Jij hebt me zoveel gegeven... Ik had jou zelf veel meer willen geven...

Ik ben over jou aan het lezen. Niet echt over jou... niet over jou alleen, maar over kinderen die sterven terwijl ze nog maar net aan het leven beginnen. Klinkt raar, maar ik het het nodig. Ik zoek naar antwoorden, maar besef ook wel dat ik nooit  de antwoorden zal vinden op mijn vragen. Het eerste verhaal dat ik las... was boem knots het verhaal van een jongetje dat de strijd tegen neuroblastoom ook had verloren.  Zelfs na 25jaar staan ze naar behandeling van die ziekte nog geen stap verder, geen stap. Ik herken dingen, ik huiver, ik ween, ik heb heimwee, ik wil je weer bij mij... Emoties razen door mijn lijf.  Voorlopig is het alleen ik met mijn emoties. Ik ben nog steeds niet in staat om erover te praten.  Soms probeer ik het... maar dan voel ik de tranen branden achter mijn ogen, zet mijn verstand op 0 en slik mijn tranen in. Ik kan het nog ni delen. Ik ben nog een gevecht aan het leveren met mezelf... Dit klinkt zwaar... ik weet het, maar het is heus niet alleen kommer en kwel. Ik weiger me over te leveren aan zelfbeklag. Ik heb het je beloofd en ik hou me aan die belofte. Ik hou me sterk en ga door...

Maar weet mijn meid... ik doe het niet alleen. Ik heb ontzettend veel lieve mensen om me heen die me helpen op alle mogelijke manieren. En dan lees ik in het boek een verhaal over indianen...

"Wij indianen geloven dat na de dood van een mens zijn geest ergens op aarde of in de hemel is, we weten niet precies waar, maar we zijn er zeker van dat zijn geest nog bestaat. Soms hebben indianen met elkaar afgesproken dat, als het mogelijk zou zijn dat geesten tot de mensen konden spreken, ze zich kenbaar zouden maken aan hun vrienden."

Ik heb dat gevoel mijn meid, precies exact datzelfde verwoorde gevoel. Hoewel ik je heel hard mis, heb ik ook veel momenten dat je dicht, heel dicht bij me bent... op 1001 verschillende manieren. Ik heb niet één symbooltje dat me aan jou doet denken. Ik voel, ik zie, ik ruik je in 1001 verschillende dingen... het maakt het draaglijker...

Enorm-dikke-ik-mis-je-knuffel van je mama...X

19:56 Gepost door Nora | Permalink | Commentaren (71) |  Facebook |