24-06-10

Je wordt zo hard gemist...

Mijn lieve kleine Nora,

"Nee mama"... zou je zeggen... "ik ben al groot!" En ja hoor... jij was een grootse madam! Je was altijd zo aanwezig, op alle mogelijke manieren. Je kon knuffelen en kusjes geven als de allerbeste. Je wist wat je wilde en je ging ervoor, je hebt geknokt en gevochten tegen die rotziekte met alle kracht die je in je lijfje kon vinden, maar vooral op wilskracht, pure zuivere wilskracht! Mijn bewondering voor jou is onmetelijke groot! Ik probeer me sterk te houden, ik probeer er voor te gaan, ik probeer te leven op jouw manier, ik probeer... maar damn it! Het is moeilijk meid. Vandaag had ik het extreem moeilijk.  Het besef dat ik je nooit meer zal kunnen knuffelen, je nooit meer kan zien spelen en genieten, je nooit meer kan horen lachen, je nooit meer de zee in zien lopen en al schaterend er weer uit,... 1001 dingen.  We zijn genoodzaakt om plannen te maken zonder jou! En dat doet pijn... Dit alsmaar groeiende besef lijkt elke dag meer en meer toe te nemen. Ik mis je meisje... op alle mogelijke manieren. Ik hou van je, voor eeuwig en altijd!

Lieve meid... laat me de kracht vinden om door te zetten en vol te houden.  Je hebt er in ieder geval voor gezorgd dat ik prachtige mensen rond mij heb. Je laat het zonneke schijnen op de momenten dat we het nodig hebben.  Ik wil je ook vertellen dat ik zeker niet de enige ben die je mist. Er zijn ongelooflijk veel mensen die nog elke dag aan je denken. Meisje, je hebt een verpletterende indruk nagelaten...

PS: Wat vond je van de papieren bloemetjes? Mooi hè! Je weet wel hoe ze er komen hè. Meer kan ik hier nu ni over zeggen... it spoils the surprise;-)

PS2: Zorg dat je er zondag bij bent hè meid! Stomme vraag... ik weet dat je er bij bent. Je bent er altijd, op jouw manier...

Nog een mega dikke knuffel en 1001 kusje sturen we je toe...

mama en Maja X

22:45 Gepost door Nora in Algemeen | Permalink | Commentaren (56) |  Facebook |

07-06-10

Weet je wat...

Weet je wat, mijn kleine meid...

We hebben eindelijk gras in ons tuintje. Ons nieuw tuintje waar we deze zomer lekker in zouden relaxen.  We zouden een zandbak zetten en een zwembadje. Het zwembadje heb je nog mee gekozen. Weet je nog, die mooie met die vissen.

Weet je wat mijn kleine meid...

Er staan fantastisch mooie bloemetjes, in de kleur roos in alle mogelijke tinten, op je grafje.  Een grafje dat er ni mocht zijn, maar toch... het is er! Het is mooi en rustig daar. Als ik met mezelf geen blijf weet, dan kom in naar daar.

Weet je wat, mijn kleine meid...

Ik voel je bij me elke seconde van de dag. Je zit diep van binnen. Ik draag je bij me voor altijd. Maar ik mis je zo ontzettend hard... je lach, je blik, je getetter, je zingen, je dansen, je hele zijn.

Weet je wat, mijn kleine meid...

Vrijdag komen je neefjes logeren.  Wat zou je dat super geweldig gevonden hebben. Maar eigenlijk weet ik wel zeker... ook jij bent van de partij. Ze missen je allemaal zo ontzettend hard. Ze praten graag en veel over je. Vooral over de gekke toeren die je soms uithaalde en dan moeten we lachen. Lachen om onze kleine vrolijke meid.

Weet je wat, mijn kleine meid...

Ik hoop dat je gelukkig bent... waar je ook mag zijn! Dat je me de kracht blijft geven die je me altijd gaf. Liefde is sterker dan de dood... zeggen ze toch. Ik beloof het meisje... Ik probeer, ik doe mijn uiterste best... voor jou en je grote zus, Maja.

Dikke, dikke olifantenknuffel en een ietsiepietsie mini muizekusje,

je mama X

18:29 Gepost door Nora in Algemeen | Permalink | Commentaren (53) |  Facebook |

03-06-10

Woordje van dank...

Nooit zullen wij 't waarom begrijpen. Het leven heeft een eigen plan. Maar van al wat lacht en ademt, daar was ook jij een deeltje van.

Daarom hebben wij die handen en die armen, om als het koud wordt rond ons hart, elkaar te verwarmen

Bedankt allemaal voor jullie steun en medeleven!

21:09 Gepost door Nora in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |