01-07-09

Vanuit GHB

Hallo,

Vannacht heb ik met mama het nachtje doorgebracht in Leuven. Mama was gisteren op van de zenuwen omdat ik maar niet kon plassen. Ik had al van de vorige dag niet meer geplast en mama dacht dat de bobbel in mijn buikje weer zo snel aan het groeien was als de vorige keer.  Het was volop crisis ten huize Van Beers.

Gelukkig was mama's vriendin en collega Marja daar om effe alles te regelen. De huisarts is voor mama geweest en Leuven werd gebeld en daar vroegen ze om direct af te komen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik was eigenlijk boos omdat ik naar het ziekenhuis moest, maar toen mama in mijn oor fluisterde dat we daar dan samen een spelletje gingen spelen was het oké voor mij. Ik speel heel graag spelletjes.

We kwamen terug aan op de oude vertrouwde 4de verdieping.  Ik voelde me al snel weer thuis.  Eerst kwamde assistente langs , dan weer een echo die mama en papa alvast wat gerust stelde. In de buurt van mijn blaas was niets te zien en ook mijn nieren zagen er normaal uit.  Ik heb wel even alles bij elkaar gebruld toen ze een sonde staken om toch een plasje te krijgen voor onderzoek, dan nog een bloedcontrole, maar das was ni erg, da ben ik al gewoon en met mijn toverzalf voel ik daar ni veel van.

Waarschijnlijk vanwege het warme weer en door mijn leeftijd behoor ik tot een risicogroep die snel uitdroogt. Ik kreeg een infuus en net voor ik ging slapen kon ik dan toch plassen. Ik had aldirect veel bezoek, want tante Isabel was met ons meegereden en nonkel Dennis kwam nog langs en moeke en vake. Dus ik heb veel afleiding gehad.

Toen iedereen weg was en we in ons bedje lagen, kwam verpleegster Karen nog eens binnenwippen en een babbeltje doen. Dat was wel fijn. Karen heeft er ook voor gezorgd dat het infuus af mocht en ik wat vrijer kon bewegen in mijn bed. We hebben goed geslapen en vanmorgen  heb ik weer flink pipi gedaan, goe gegeten en ben nu volop weer de speelzaal in gevlogen met de verfborstel in aanslag.

Als de doktersronde passeert weten we meer en mogen we waarschijnlijk terugnaar huis. Niet voor lang, maar dan kan ik toch nog thuis effe spelen hè.

DAAAAAG,

NORA xxx

10:43 Gepost door Nora in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

Commentaren

NEE!!! Onmacht, ongeloof, verdriet,...woorden die in me opkomen de laatste dagen.
Nora heeft echt genoten de laatste schooldag; dansen op K3 met Juf Els, een ijsje opsmullen tot de laatste kruimel, zorgen voor de kleintjes op de speelplaats.
Ik geloof in het lichtpuntje!!!
Debby
Ik denk aan jullie

Gepost door: debby | 01-07-09

Reageren op dit commentaar

nu ... er zijn geen woorden voor wat er allemaal in je omgaat, konden we maar dit of doen we maar dat, zo onmachtig... en toch is het nu-moment heel intens en heel belangrijk. We kunnen niet in de toekomst kijken, maar zeker wel het lichtpunt zien en vasthouden; Elk moment van Nu is intens, warm, ... al schilderend. Nora zal jullie de weg wijzen die met kleur en daad. Een flinke optimistische meid met haar lach, en lieve mensen om haar heen, er zijn voor haar... dat is wat telt.
Ik duim zeker mee en pak elke moment NU.
een grote fan,
Christa

Gepost door: Christa | 01-07-09

Reageren op dit commentaar

Woorden schieten tekort... Koude rillingen, ongeloof, oneerlijkheid, boosheid, waarom,... zijn heel de dag door mijn hoofd gespookt.Omringd en gedragen door veel lieve mensen moeten Nora en jullie de kracht vinden om dit gevecht aan te gaan. Wij duimen mee!
Ilaria, Tinne en Ian

Gepost door: Tinne Wouters | 01-07-09

Reageren op dit commentaar

dag kleine prinses! Ik denk aan jullie, de ganse dag!
Ik weet héél goed hoe jullie je voelen.

Groetjes Martine

Gepost door: Siel* | 01-07-09

Reageren op dit commentaar

Ongeloof..... toen jullie een tijdje geleden vertelde dat het zo goed ging hadden we nooit gedacht dat dit zou kunnen gebeuren.... Waarom??
we denken veel aan jullie, blijf geloven, denk aan het lichtpuntje! dat de echo ok bleek geeft hoop! dikke kussen van ons...

Gepost door: fam nuyts | 01-07-09

Reageren op dit commentaar

Inderdaad : WAAROM? De mensen van de ergo-animatie van het RVT St. Anna worden de laatste jaren zwaar getroffen. Marianne, hier zijn weer geen woorden voor, maar in gedachten zijn wij bij jou en je familie en kijken mee uit naar dat lichtpuntje.
Veel moed voor de toekomst en dikke knuffel aan Nora.
Jef en Griet Vervoort-Versweyveld

Gepost door: Griet | 02-07-09

Reageren op dit commentaar

liefst Nora, Maja, Marjan en Dennis

dinsdag, de laatste schooldag gehoord dat Nora terug heel ziek geworden is.
dit is absoluut niet te begrijpen.
brok in de keel, tranen in de ogen en een knoop in mijn maag.
dit kan niet en dit mag niet.

Nora klein dapper meisje, buurmeisje en klasgenootje uit de Dribbelklas, wij duimen voor jou en wensen jullie allemaal (ook moeke en de rest van familie) heeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeel sterkte en moed!

veel liefs van de buren

Felix, Oscar, Katrien en Stijn

Gepost door: fam Ennekens | 02-07-09

Reageren op dit commentaar

Dit zou niet mogen gebeuren! Het is allemaal niet eerlijk! Maar toch moet je blijven geloven... Wij duimen mee, met heel ons hart,...

tante Tie, Lene en Fee (tante en nichtje van Nette en Nore)

Gepost door: tinne | 02-07-09

Reageren op dit commentaar

prachtige foto van jou op het strand !!! Hey knappe, sterke meid,

Jij die daar op je buik ligt in het zand. Het staat gewoon op dat mooie gezichtje van je te lezen dat je heel sterk bent. Ik geloof erin dat je heel veel kracht hebt om mee met je mama, papa, zus en familie te zoeken en te streven naar dat lichtpuntje. Heel ver weg, maar misschien wel bereikbaar.

Ik stuur alle kracht, hoop en moed jullie richting uit.

liefs, Lesley

Gepost door: Lesley &co | 03-07-09

Reageren op dit commentaar

waarom we denken aan jullie, veel sterkte en moed
christel

Gepost door: christel | 03-07-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.